Twee proactieve youngtimer-oldies van elk 71 jaar.

In April 2013 startten mijn vrouw en ik met de Vereniging '65plus'. Deze Vereniging werd vooral opgericht om de 65plusser een positiever imago te bezorgen. En ook om aan te tonen dat 65plussers nog over een enorme power kunnen beschikken.

Binnen onze Nederlandse cultuur bestaat ten aanzien van gepensioneerden nog steeds de opvatting dat zij moeten accepteren niet meer actief deel te nemen aan de moderne samenleving. Onzin natuurlijk!

Volgens Jan Terlouw zouden we met een ouderwets touwtje uit de brievenbus terug kunnen keren naar een betere samenleving, waarin we (zoals vroeger) meer vertrouwen in onze medemens stelden. Vanuit de Vereniging '65plus' denken we daar toch wel anders over, omdat we in deze moderne tijd assertiever in het leven moeten staan. Onze bovenstaande 'Gelukkig Nieuwjaar-Wens' is dus een nostalgische persiflage.

 De gemeente Ede is op zoek naar een NIEUWE BURGEMEESTER. De Edese gemeenteraad adviseer ik hierbij goede nota te nemen van bijgaand artikel uit De Volkskrant van vandaag. In Nederland is de centrale overheid zich aan het terugtrekken achter een muur van bureaucratie. Een en ander met het gevolg dat de gemeenten de lopende problemen mogen oplossen. Denk aan de recente transitie van zorgtaken. Vanaf de tachtiger jaren (in de vorige eeuw) is onze verzorgingsstaat op zijn retour. Edese bestuurders hebben desondanks de ambitie getoond aan een maakbare samenleving te blijven werken. Deze ambitie nu zal straks een eerste vereiste voor de nieuwe burgemeester moeten zijn. Waarom? Omdat onze totale verzorgingsstaat inmiddels in TRANSITIE is... met het gevolg dat alleen op lokaal niveau politieke bestuurders voor maatwerk voor zijn/haar burgers kunnen zorgen. Alleen een soeverein en daadkrachtig College van B&W zal dan (met minder bureaucratie) kunnen scoren!

 

Manifest Hugo Borst en Carin Gaemers in het AD van 24-10-2016

Teveel kwetsbare ouderen in verpleeghuizen krijgen structureel niet de zorg die zij zo hard nodig hebben. Door gebrek aan aandacht zijn teveel verpleeghuisbewoners veroordeeld tot een monotoon bestaan. Dit is een aantasting van hun grondrechten.
Wij weten dat er veel verpleeghuizen zijn waar het wèl goed gaat. Daarom vinden wij het onacceptabel dat niet àlle zorginstellingen worden verplicht om optimale verpleeghuiszorg te leveren aan onze dierbare ouderen. Wij zien ook dat goede verpleeghuizen moeite hebben om niet door de bodem te zakken.
Wij roepen alle politieke partijen op eensgezind hun verantwoordelijkheid te nemen en zo snel mogelijk goede zorg voor alle kwetsbare ouderen in verpleegtehuizen te waarborgen. Nu en in de toekomst.

1. Stop met het politiseren van verpleeghuiszorg
Ouderenzorg is geen schadepost maar een kwestie van fatsoen. Het is geen politiek thema maar een algemeen belang.
2. Stel vast hoeveel zorgpersoneel nodig is om complete zorg te leveren
Pas het budget aan aan die norm. Aandacht is net zo belangrijk als verzorging en veiligheid.
3. Hanteer totdat deze norm is vastgesteld als vuistregel: minimaal twee bevoegde en bekwame zorgmedewerkers op een groep van maximaal acht personen
Stel daarvoor als noodmaatregel direct geld beschikbaar. De ouderen die nu in verpleeghuizen zitten, kunnen niet wachten tot overheid en zorgorganisaties het eens zijn.
4. Stop de overdaad aan registratie
Registreer op een eenvoudige en werkbare manier alleen wat bijdraagt aan de directe zorg en een zo simpel mogelijke verantwoording daarvan. Voor Big Data hebben we het Centraal Bureau voor de Statistiek.
5. Voer een verplichte ballotage in voor bestuurders en toezichthouders
Verpleeghuizen waar het goed gaat hebben betrokken, gemotiveerde bestuurders. Hun manier van werken moet de maatstaf zijn. Iedere bestuurder en iedere toezichthouder dient te beseffen wat zorg is en moet beschikken over een goed werkend moreel kompas. Een bestuurder laat zich wekelijks zien op de werkvloer van een verpleeghuis, een toezichthouder doet dat elke maand.
6. Maximaliseer de overheadkosten en de reserves: 10 % aan overhead, maximaal 25% aan reserves voor elk verpleeghuis, voor elke zorginstelling
Zorggeld hoort naar de werkvloer te gaan en niet management, directie en bestuur. Het is onnodig en ongepast gemeenschapsgeld te besteden aan imago, status of marktpositie van een zorgorganisatie. Beloon zorgorganisaties die aan de nieuwe normen voldoen.
7. Maak een einde aan de angstcultuur die bij teveel zorginstellingen heerst en garandeer een prettige werkomgeving
Verzorgenden en behandelaars moeten weer invloed krijgen op hun eigen werk. Zij weten het beste wat hun bewoners nodig hebben.
8. Stel een eenvoudige norm op voor bijscholing
Vakkennis van verzorgenden en verpleegkundigen moet voortdurend worden aangevuld met nieuwe wetenschappelijke inzichten, maar dit mag niet leiden tot meer administratie en bureaucratie.
9. Geef mantelzorgers de mogelijkheid direct maatregelen af te dwingen wanneer de kwaliteit van de zorg tekortschiet
De bestaande procedures zijn te beperkt en de looptijd is te lang.
10. Geef cliëntenraden in verpleeghuizen helder inzicht in geldstromen en meer invloed waar het gaat om het bewaken van de kwaliteit van leven van verpleeghuisbewoners
Het huidige voorstel voor de herziening van de Wet Medezeggenschap Cliëntenraden Zorginstellingen biedt hiervoor onvoldoende mogelijkheden.

Tenslotte
Het ministerie van VWS, de beroepsvereniging voor verpleegkundigen en verzorgenden, zorgorganisaties, zorgverzekeraars en de Inspectie voor de Gezondheidszorg moeten zo snel mogelijk de koppen bij elkaar steken om dit te regelen. Daarbij mogen belangen van organisaties en politieke partijen niet zwaarder wegen dan het belang van kwetsbare ouderen.

Commentaar George de Haan
Steeds weer wordt de overheid verantwoordelijk gehouden voor een fatsoenlijk levenseinde van onze bejaarden. Als voorzitter van de Vereniging '65plus' kan ik maar niet ophouden te verklaren dat de bejaarde zelf best wel is aan te spreken op een 'proactief' gedrag. Een gedrag waarbij de bejaarde niet wacht op (financiële) hulp van de overheid, maar zelf in actie komt om de eigen leefsituatie te verbeteren. Met een wat meer flexibeler instelling kan de bejaarde zijn/haar eigen monotoon bestaan opheffen. Wat Borst en Gaemers nu doen is (net als Henk Krol) de lethargische positie van de bejaarde versterken. Nee, wat Borst, Gaemers en Krol moeten doen... is de bejaarde te helpen te amanciperen. Voor de oudsten onder hen wat moeilijk, maar voor de yougtimer-oldies een must.

Op zondag 20-11-2016 zaten Borst en Gaemers in het tv-programma Buitenzorg als gast aan tafel bij Paul Witteman. Beide gasten spraken dreigende taal, dat als er voor 1 januari geen 2 verzorgende per 8 patiënten beschikbaar zouden zijn, dan zou de pleuris uitbreken. Tja denk ik dan: wat een verwende gasten, die als roeptoeterende politici - ongeacht kosten - hun gelijk willen krijgen. Natuurlijk gaat er binnen onze zorginstellingen veel fout, maar niet alles wat daar fout gaat is gebaseerd op feiten. Qua gevoel weten veel Telegraaf-lezers te vertellen dat het zeker is, dat de onveiligheid in ons land toeneemt. Alleen klopt dat niet met de werkelijkheid. Zo speelt Borst m.i. een kaart die binnen een moeder-zoon verhouding acceptabel is, maar objectief gezien bepaald niet. Geef mij dan meer Martin van Rijn, die berustte in het lot van zijn zorgbehoeftige vader die (volgens buitenstaanders) verkommerde in het verzorgingstehuis waarin hij verbleef. Zelf heb ik in mijn leven voldoende ervaren om te weten hoe iets in het leven uit de hand kan lopen. Veel daarbij hangt af van toeval. Als het dan een keer mis gaat, moet je dan de schuld leggen bij de overheid? De tijd van een maakbare samenleving, waarbij de overheid voor ons zorgde lijkt mij wel voorbij. Om kosten te besparen (de bomen groeien per slot van rekening niet meer tot in de hemel!) zullen de bepaalde rollen moeten omkeren, waarbij de individuele burger zichzelf als vertrekpunt ziet voor de oplossing van het probleem, als gesignaleerd door Borst en Gaemers. Borst zelf zegt dat wat meer aandacht van hemzelf voor een mede-patiënt van zijn moeder doet wonderen om deze patiënt gekalmeerd te krijgen. Daarmee bewijst hij dat elke burger als vrijwilliger is staat kan zijn het gemis aan aandacht (van de zijde van dure professionele zorgverleners) kan opvullen. Een omslag in denken om vitale AOW-ers daar een rol in te geven ligt wat mij betreft voor de hand.

In dit artikel (NRC Next, d.d. 1-12-2016) schrijft Jeroen van den Oever, directeur van Fundis, een regionale zorgaanbieder: "Laat professionals verplegen en familie aandacht geven".

Wat Hugo Borst en Carin Gaemers willen is dus onrealistisch...

... Maar om nu te denken, dat er altijd wel familie beschikbaar zal zijn om een hulpbehoevende bejaard familielid aandacht te schenken is m.i. ook niet helemaal realistisch. Daarom is mijn idee: vervang de kabouters in bovenstaande illustratie (deels) door welwillende AOW-ers uit de directe omgeving van het verpleeghuis. Mijn moeder zalige (10 kinderen >20 kleinkinderen) deed dit in de vorige eeuw vanaf haar 63ste tot haar 90ste levensjaar. Al die jaren woonde zij zelfstandig (in een eigen leeftijdsbestendig vrijstaande woning) in de buurt van een verzorgingsinstelling en spande zich een paar keer per week in om aandacht te schenken aan bejaarde leeftijdsgenoten in een rolstoel. Waarmee zij ging wandelen en/of boodschappen ging doen. Vanaf haar 90ste tot aan haar overlijden woonde zij in een aanleunwoning, maar omdat zij mobiel bleef en helder van geest trad zij nog een flinke tijd op als gezelschapsdame bij minder mobiele en/of eenzame buurtgenoten. Van al die jaren kreeg zij enorm veel energie en voldoening. Zij genoot van haar AOW en voelde zich daarmee verplicht iets terug te doen voor de naaste samenleving.

============================================================

Onze nationale zorgkosten kunnen dus wèl omlaag

31-10-2016-DEN HAAG (ANP) - Nederlandse gemeenten hielden vorig jaar een bedrag van bijna 1,2 miljard in hun zak dat was bedoeld voor jeugdzorg en andere maatschappelijke taken. Dat blijkt uit maandag verschenen cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek.
Sinds begin vorig jaar zijn veel zorgtaken door het kabinet overgeheveld naar gemeenten. Zij gaven vorig jaar in totaal 24,4 miljard euro uit aan onder meer jeugdzorg en thuishulp. Gemeenten ontvingen in 2015 voor maatschappelijke ondersteuning en jeugdzorg 13,8 miljard euro. Hier hielden ze dus bijna 1,2 miljard euro aan over. De inkomsten kwamen voornamelijk van het Rijk.
Als gevolg van de decentralisatie zijn per 1 januari 2015 veel maatschappelijke taken van het Rijk en provincies aan de gemeenten overgedragen. Gemeenten ontvingen dat jaar 13,8 miljard euro voor maatschappelijke ondersteuning en jeugdzorg. De inkomsten kwamen voornamelijk van het Rijk.
Aan maatschappelijke ondersteuning en jeugdzorg waren gemeenten 12,7 miljard euro kwijt, zodat ze bijna 1,2 miljard overhielden. Van de 13,8 miljard ging 5,6 miljard euro naar maatschappelijke ondersteuning, terwijl 3,1 miljard euro was bestemd voor jeugdzorg. Er is 4 miljard euro besteed aan algemene voorzieningen en persoonsgebonden budgetten (pgb’s).
Voor de uitvoering van taken voor werk en inkomen ontvingen gemeenten in 2015 ruim 11,3 miljard euro, 400 miljoen euro minder dan er werd uitgegeven. Het budget voor deze taken kwam bijna volledig van het Rijk. Dat er geld op de plank blijft liggen is opmerkelijk omdat veel gemeenten in het afgelopen jaar juist hebben aangegeven een tekort te hebben.

De gemeente Ede hield in dit verband maar liefst 19 miljoen over.

 "Schokkend"

Belangenvereniging Ieder(in) noemt het onverteerbaar dat nu blijkt dat er tegelijkertijd veel geld op de plank blijft liggen. "Er heeft de afgelopen tijd een kaalslag plaatsgevonden in de zorg, terwijl gemeenten eigenlijk ruim voldoende geld in kas hadden", zegt directeur Illya Soffer. "Voor de mensen die hierdoor getroffen zijn, is dit ronduit schokkend.”

Soffer wijst op de grote gevolgen die het bezuinigingsbeleid van gemeenten heeft gehad. “Veel kinderen is specialistische hulp onthouden, omdat het geld zogenaamd op was. Duizenden mensen hebben te horen gekregen dat ze voortaan geen pgb meer krijgen. Tienduizenden mensen kregen opeens geen of veel minder huishoudelijke hulp. En ook op begeleiding en dagbesteding is fors bezuinigd.”

Volgens de Vereniging van Nederlandse Gemeenten zijn er goede redenen om het geld op te potten. Omdat de bezuinigingen op de jeugdzorg in de loop van de jaren zullen oplopen, is het nodig om een goede buffer te hebben, zeggen ze.

Rigoureus

De gemeenten zijn sinds vorig jaar verantwoordelijk voor de jeugdzorg en de WMO, de pot waaruit onder meer woningaanpassingen, begeleiding of hulp in het huishouden worden betaald. Bij die overheveling boekte het Rijk een stevige bezuiniging in.  

Veel gemeenten besloten daarna te korten op onder meer huishoudelijke hulp. Zij deden dat zo rigoureus, dat de NOS en Binnenlands Bestuur eerder dit jaar al berekenden dat zij ten minste 310 miljoen euro onbesteed lieten. Dat cijfer was gebaseerd op onderzoek onder een derde van de gemeenten.

Commentaar George de Haan

Bovenstaande berichten bewijzen m.i. vooral, dat er hier van verschillende kanten een klassiek (fout) spel is gespeeld. Klassiek is namelijk, dat belangenorganisaties van te voren altijd overdrijven... om later maar niets tekort te komen. Daarbij komt dat belangenorganisaties nooit van verandering houden en daarmee vooruitgang (bewust en onbewust) tegen houden.

Achteraf wordt hier voor mij ook bewezen, dat er altijd door belanghebbende partijen (individueel en groeps) misbruik wordt gemaakt van bureaucratische mazen in de wet en ongeoorloofd profiteren van geldstromen waarop zij geen recht hebben. "Follow the money", en ontdek dat er op veel publieke terreinen wordt gesjoemeld. Gelukkig heeft staatssecretaris Van Rijn (en daarmee het volledige huidige kabinet) vastgehouden aan een koers om de zorgmarkt te hervormen, door deze te decentraliseren. Het is te hopen dat een volgend kabinet deze koers aanhoudt. Dus laat men niets aantrekken van de roep (bij partijen als SP en PVVV) om de privatisering van de zorgmarkt terug te draaien.

N.B. Het CPB erkent dat de zorguitgaven mede door het kabinetsbeleid van de afgelopen jaren minder hard zijn gegroeid. "Maar wij constateren dat de onderliggende factoren die de groei op de langere termijn verklaren geldig blijven", zegt Bram Wouterse van het Planbureau. Hij doelt daarmee op de vergrijzing, de medische technologische ontwikkeling en de inkomensgroei, waardoor mensen meer zorg willen.

============================================================

Maatwerk gevraagd voor werkloze/kansloze/afgeschreven ouderen

In 2006 schoot ik deze foto van een bouwvakker op leeftijd. Hij wqs toen 59 jaar en had er bijna 45 jaar werk opzitten.

In 2006 schoot ik deze foto van een bouwvakker op leeftijd. Hij was toen 59 jaar en had er bijna 45 jaar 'werken bij de baas' opzitten. Vanaf 2008  stortte de bouwmarkt (vanwege de crisis op de financiële markten) langzaam in en kregen veel bouwvakkers ontslag. Of het met deze bouwvakker ook is gebeurd, is mij niet bekend. Wel zeker is, dat veel oudere werknemers toen (in verschillende bedrijfstakken) wegens boventalligheid en faillissement zijn ontslagen. Sommige met het geluk van een afvloeiingsregeling tot aan hun AOW-pensioen. Velen echter hadden dat geluk niet en belandden in armoe. Deze laatste categorie is de laatste tijd sterk toegenomen. Werkgevers nemen oudere vakmensen niet meer in dienst en geven de voorkeur voor jongere (minder dure), vaak met de status van ZZP-er.

Dit plaatje is te optimistisch, zeker voor werklozen van boven de 55 jaar.

Dit plaatje is te optimistisch, zeker voor werklozen van boven de 55 jaar, laat staan in de leeftijd van 60plus.

Het probleem hierbij is, dat loopbaan-begeleiding via een reintegratiebureau super duur is en voor 55plussers een rendement heeft van hooguit 5%.

Dit laatste betekent niet dat we de categorie van oudere werklozen maar aan hun lot over moeten laten. Zo lang onze overheid in Den Haag hierop geen passend antwoord heeft, ligt m.i. de plicht bij de gemeenten om maatwerk te bedenken waarmee de oudere werkloze het perspectief krijgt voor de samenleving nog van dienst te kunnen zijn.

Met het omhoog brengen van de AOW-leeftijd wordt de roep om maatwerk voor sommige ouderen steeds groter. Niet lang duurt het of je moet tenminste tot je 67ste verjaardag doorwerken om staatspensioen (AOW) te krijgen. Intussen zorgt deze maatregel voor schrijnende gevallen, zoals voor iemand die vanaf z'n vijftiende levensjaar een zwaar beroep (bijv. in de bouw) heeft uitgeoefend. Of vanaf z'n vijftigste levensjaar nergens meer aan het werk kon komen. Voor beide groepen zou elke gemeente een opvang moeten bieden op basis van maatwerk. Dat wil zeggen: niet perse in de bijstand, maar (bijvoorbeeld) gekoppeld in een vrijwilligerstraject met de vaste uitkering van een basisloon... tot aan het moment van het bereiken van de AOW-leeftijd.

Publicatie van 3 januari 2017 in het Algemeen Dagblad

Veel mensen, vooral lageropgeleiden, zijn fysiek niet in staat om nog na hun 65ste jaar door te werken. Daarvoor waarschuwt de Nederlandse Vereniging voor Arbeids- en Bedrijfsgeneeskunde in het AD

Voor de meeste werknemers is de pensioenleeftijd nu al ten minste 67 jaar, maar de NVAB zegt dat de lat voor veel mensen te hoog ligt. "We zijn er niet klaar voor", zegt bedrijfsarts en NVAB-bestuurder Ernst Jurgens in de krant. 

"Lageropgeleiden worden gedurende hun loopbaan zo zwaar belast dat het een keer ophoudt. Kraakbeen bijvoorbeeld is op een gegeven moment gewoon versleten", waarschuwt Jurgens. Volgens hem zijn maatregelen gericht op langer doorwerken vooral gericht op hogeropgeleiden: "Die worden getraind om hun brein rust te gunnen en naar hun lichaam te luisteren. Bij mensen met een lagere opleiding slaan dat soort trainingen minder aan."

Ook werkgevers doen volgens Jurgens te weinig om hun werknemers voor te bereiden op langer doorwerken. Hij wijst erop dat meer bedrijven bijvoorbeeld in ploegendiensten werken. "De vraag is of iedereen dat aankan."

Staatssecretaris Klijnsma zegt dat een hogere pensioenleeftijd nodig is om de AOW betaalbaar te houden. Ze wijst op de eigen verantwoordelijkheid van werkgevers. Zo zouden mensen hun pensioen naar voren kunnen halen. Maar ze erkent tegen het AD ook dat dat niet voor iedereen is weggelegd. "Daarom moeten werkgevers ook investeren in opleidings- en omscholingstrajecten, zodat ouderen een functie hebben die ze aankunnen."

Werknemers die na 1954 geboren zijn, kunnen met 67 jaar en drie maanden met pensioen. Vanaf 2022 schuift de AOW-leeftijd mee met de levensverwachting.

Publicatie van 4 januari 2017 in De Volkskrant

Marie-José Thunnissen (bestuurslid van de Nederlandse Vereniging voor Arbeids- en Bedrijfsgeneeskunde (NVAB) bevestigt bovenstaande publicatie en stelt nu in De Volkskrant: "Langer doorwerken maakt de AOW betaalbaar, maar leidt bij grote groepen werknemers tot gezondheidsproblemen. De pensioenleeftijd gaat omhoog, terwijl tegelijkertijd in veel beroepen de werklast toeneemt. Via de verhoging van de pensioenleeftijd heeft het kabinet een economisch probleem opgelost, maar een gezondheidsprobleem erbij gekregen."Hoe scheef kan AOW-wetgeving uitpakken als er geen rekening wordt gehouden met verschillen in levensverwachting op basis van beroepskeuze?  

  Publicatie van 9 januari 2017 in het dagblad TROUW

Vakbond FNV presenteert binnenkort een nieuw voorstel om tot een goede flexibele AOW te komen. De bond onderschrijft de conclusie van PvdA-Europarlementariër Agnes Jongerius, vanochtend in Trouw, dat het pensioenakkoord van 2011 mensen met zware beroepen moest ontzien, maar dat veel van die maatregelen nooit zijn doorgevoerd. Jongerius was toen vakbondsvoorzitter en zette mede haar handtekening onder het akkoord met werkgevers en kabinet. Zwaarbelaste stratenmakers, bouwvakkers en metaalwerkers op leeftijd zouden worden ontzien.

"Alleen de verhoging van de AOW-leeftijd is doorgezet, voor de rest is er weinig van terechtgekomen", aldus Jongerius. Volgens de FNV is alleen "een karige compensatie" doorgevoerd om het AOW-gat te dichten voor bijvoorbeeld militairen en brandweerlieden. "Dat is natuurlijk veel te weinig. Daarom ons nieuwe voorstel volgende maand", aldus een woordvoerder.

Waarom veel afspraken niet zijn nagekomen, weet de woordvoerder wel. "De politiek vindt het allemaal te duur. Het kost - door de toenemende vergrijzing - natuurlijk heel veel geld. Blijkbaar was dat voor de politiek een reden om er toch geen vaart achter te zetten." Volgens de FNV is de flexibele AOW een hot item. "Het is nu eenmaal zo dat veel mensen in de bouw of in andere zware beroepen, op hun 60ste al versleten zijn. Dan kun je niet zeggen: u moet doorwerken tot 67." 

    Herbezinning op decentraal (gemeentelijk) niveau heeft de toekomst

Centrale aansturing (vanuit 'Den Haag') van maatschappelijk relevante processen heeft z'n langste tijd wel gehad. Zo bewijst ons de hervorming van de zorgmarkt. Het aanbod van zorg onder regie van de gemeentelijke overheid kan dus efficiënter en daarmee met minder bureaucratie en minder kosten. Onder verwijzing naar deze ontwikkeling is het gewenst dat Den Haag met de overdracht van publieke taken (en de daarbij behorende geldstromen) automatisch genoegen neemt met minder macht. Alleen in dat geval kunnen gemeentebesturen naar de burger toe meer maatwerk leveren, zoals hierboven voor bepaalde beroepsgroepen bepleit.

Maatwerk is gewenst bij elk verlies van controle op je leven en op je omgeving

Bij een verder doorgevoerde decentralisatie geldt m.i. voor elk gemeentebestuur de verplichting om elke burger in nood bij te staan. A priori niet met geld, maar wèl met preventie! Neem nu de bejaarde die (in tegenstelling met vroeger) geacht wordt zo lang mogelijk zelfstandig te blijven wonen. Dat kan alleen als dit type burger permanent met raad en daad wordt bijgestaan door een vaste bejaardencoach. Een ambtenaar die niet alleen op terreinen als medicijngebruik en veiligheid in huis, maar ook m.b.t. dagbesteding en financiën assistentie kan verlenen. Met de gegevens uit het gemeentelijke bevolkingsregister kan elke burger (vanaf de AOW-leeftijd) persoonlijk worden bezocht om deze (op basis van vrijwilligheid) te registreren in een hulpprogramma. Een programma dat de burger en ook de gemeente verplicht over en weer elkaar op de hoogte te houden van het wel en wee van de burger enerzijds en de gemeente anderzijds. Een en ander met het doel te monitoren wat van type hulp door de burger wordt gewenst en door de gemeente kan worden gegeven: en groupe en ook individueel. Een speciale Nieuwsbrief kan hierbij een bindmiddel vormen, waarbij ook (speciaal voor bejaarde alleenstaanden) een bejaardenbuddy in beeld kan komen. Een vrijwilliger die de verplichting op zich neemt om een vaste verbintenis met een AOW-er aan te gaan... ter ondersteuning van de hier eerder genoemde bejaardencoach. In dit verband is het goed eens te kijken naar de huidige kwaliteit van de levensverwachting (bron André Daamen in De Volkskrant van 19-11-2016): Van de 65-plusser ervaart 14% van de mannen en 22% van de vrouwen beperkingen in het doen van huishoudelijk werk. Van de 75-plusser is dit respectivelijk 34% en 50% (vrouwen). Deze cijfers verklaren ook waarom grote groepen bejaarden een door de overheid betaalde huishoudelijk hulp zo belangrijk vinden. Maar naar mijn idee verdient dit fenomeen een verandering in toepassing, waarbij (in tegenstelling met het verleden) een inkomenstoets noodzakelijk wordt om dit fenomeen rechtvaardig en (voor de samenleving) betaalbaar te houden.

N.B. Mijn gedachte is, dat als het gemeentebestuur van Ede (incl. de Raad) zich bewust wordt van bovenstaande rol (bij het aanbieden van maatwerk) en daarin leert zelfstandig te opereren, dat men in de naaste toekomst ook weerbaarder zal worden op het moment dat het COA weer op de deur klopt voor het vestigen van een AZC binnen de gemeentegrenzen. Eerder gaf men (met z'n allen) zonder weerstand de regie uit handen. Een volgende keer (ook in het belang van de eigen burgers) moet ons gemeentebestuur het lef hebben op basis van een eigen regie te handelen.

============================================================

Wat hebben we aan dit soort publicaties?

In het najaar van 2014 publiceerde BDUmedia een eerste 'Zorgkrant'.

Op 16 november 2016 kwam BDUmedia met een derde 'Zorgkrant'op rij.In het najaar van 2014 kwam het HAH-blad EdeStad met een eerste 'Zorgkrant', waarin de lezer journalistieke informatie werd geboden over de veranderingen op onze nationale zorgmarkt, ingaande per 1 januari 2015. Veranderingen die in deze (voortreffelijke) BDUmedia-special in de volle breedte werden gepresenteerd. Wat schetst nu mijn verbazing: in de derde 'Zorgkrant' (zie bovenstaande afbeelding, rechts) wordt exclusief ingezoomd op 'vitale 60-plussers'. Een zorgkrant (uitgave: 16-11-2016) voor 60-plussers die op (langdurige) zorg zijn aangewezen. Een zorgkrant waarin vraag en aanbod naar en van zorg bijelkaar komt, gesponsord door commerciële adverteerders. Een zorgkrant ook waarin het onderdeel Vitaal wordt ingevuld met preventie bevorderende adviezen over voeding, beweging en aangepast wonen. Allemaal mainstream-onderwerpen afgestemd op ouderen met een traditionele levensstijl die hiermee nu naar hun levenseinde worden bijgestaan. Dus geen onderwerpen die appeleren aan een proactieve levensstijl, waarin ruimte is voor autonoom pensionado-gedrag en voor burgers die nog ruimte claimen voor 'zelfbeschikking'. De moderne wereld verandert wel zoveel, dat ouderen baat hebben bij informatie hoe je je als oudere op een uitdagende en flexibele wijze kunt aanpassen. En wel zo, dat je onderdeel kunt blijven van een participerende samenleving. Doe je dat niet, dan is uitsluiting van een actieve samenleving (waarin plaats is voor alle leeftijdsgroepen) de enige status die overblijft. De ouderwetse status dus van "achter de geraniums zitten". Moeten we dit nu wel willen?

N.B. Is het bovenstaande ONZIN? Probeer voor de beantwoording van deze vraag betreffende zorgkrant voor 60-plussers eens nader op inhoud te analyseren. Mijn persoonlijke conclusie is, dat in deze zorgkrant de oudere maar één enkele functie rest, namelijk die van CONSUMENT. Dus van financiële MELKKOE. Als 71-jarige oudere gepensioneerde neem ik daar géén genoegen mee! De redactie van de BDU stigmatiseert daarmee (om te beginnen) ruim drie miljoen AOW-ers: mede-burgers die geacht worden (in economische zin) niet meer productief te zijn, maar nog wel hun goede geld mogen spenderen... ter meerdere eer en glorie van de middenstand. Toch merkwaardig, dat de BDU geen belangstelling heeft om een special te maken over jeugdzorg of over groepen die afhankelijk zijn van 24-uurs zorg. Deze groepen hebben richting middenstand weinig te bieden, dus zal een krantenuitgever hiervoor geen investeringen plegen. Uit oogpunt van 'business'-logica begrijpelijk... maar wie neemt dan de verantwoordelijkheid om deze zorgbehoeftigen van informatie te voorzien? Wellicht dat onze gemeentelijke bestuurders dit probleem willen tackelen door deze leemte op te vullen met ter zake doende informatie? Bijvoorbeeld met specifieke Nieuwsbrieven en/of een centraal loket waar een ambtenaar zit die assisteert met het doorworstelen van bureaucratische indicatieregels of verwijzing naar een zorgkantoor, enzovoort. Mocht een gemeentebestuur hier (om redenen van kosten) geen brood in zien, laat ze dan gemotiveerde 65-plussers faciliteren om op basis van "voor en door" zorg-behoeftige mede-burgers te helpen.

 ============================================================

Eindelijk het gelijk van George de Haan bevestigd,

dat Nederlandse burgers in het algemeen en 65plussers in het bijzonder moeten leren aan zorgdiensten te 'consuminderen'.

Hierboven het begin van een uitvoerig artikel in De Volkskrant van 30 november 2016. Mede omdat dhr Groeneveld gepensioneerd is, mag je aannemen dat hij geheel zonder ruggelast en/of beroepsrisico (w.o. kritiek van collega-medici) heeft gesproken. Samenvattend zegt hij:

1. Een Nationaal Zorgfonds zal de consumptie van niet noodzakelijke zorg doen toenemen. Consumotiedrang, behandeldrift en mismanagement zal daarmee niet afnemen.

2. Onze zorg is afgegleden naar een consumptierecht voor verzekerden en (tegelijk) een onuitputtelijke bron van inkomsten voor de zorgverleners, waarbij ook nog eens sprake is van mismanagement van overheid en anbtelijke koepelorganisaties.

3. De zorgconsument moet worden heropgevoed en onderwezen.

4. Zorgverleners zijn veel te royaal met diagnostiek en behandelingen van de patiënt. Hierdoor zijn onnodige controles, zinloos doorbehandelen en overbodige medicatie aan de orde van de dag. Zo wordt fysiotherapie (w.v. resultaten zijn onbewezen) te pas en te onpas voorgeschreven.

5. De kosten van zorg per individu rechtvaardigd niet altijd de hoge kosten voor het collectief.

6. Artsenorganisaties (èn ook de overheiden) zijn niet objectief om de zorgmarkt te hervormen. Verzekeraars zouden met hulp van oudere (ervaren) artsen en ondersteuning door wetenschappelijke verenigingen moeten vaststellen wat noodzakelijke zorg is.

De eindcoclusie van Groeneveld is: MARKTWERKING MET VRIJHEID IN GEBONDENHEID is pas Oké!

==============================================================

Gemeenteraad van Ede opgelet!

De gemeente Ede is op zoek naar een NIEUWE BURGEMEESTER. De Edese gemeenteraad adviseer ik hierbij goede nota te nemen van bijgaand artikel uit De Volkskrant van 26-4-2017. In Nederland is de centrale overheid zich aan het terugtrekken achter een muur van bureaucratie. Een en ander met het gevolg dat de gemeenten de lopende problemen mogen oplossen. Denk aan de recente transitie van zorgtaken. Vanaf de tachtiger jaren (in de vorige eeuw) is onze verzorgingsstaat op zijn retour. Edese bestuurders hebben desondanks de ambitie getoond aan een maakbare samenleving te blijven werken. Deze ambitie nu zal straks een eerste vereiste voor de nieuwe burgemeester moeten zijn. Waarom? Omdat onze totale verzorgingsstaat inmiddels in TRANSITIE is... met het gevolg dat alleen op lokaal niveau politieke bestuurders voor maatwerk voor zijn/haar burgers kunnen zorgen. Alleen een soeverein en daadkrachtig College van B&W zal dan (met minder bureaucratie) kunnen scoren!

Artikel uit de Volkskrant van 26-4-2017.

 

 

==============================================================

Ede, een Veluwse plattelandsgemeente met grootsteedse ambities. Foto: George de HaanEde, een Veluwse plattelandsgemeente met een archaïsche en monistische bestuurscultuur.