George de Haan, niet in de Gemeenteraad, maar nog steeds paraat!

George de Haan, voormalig lijsttrekker van de 65pluspartij (Ede), voelt zich nog steeds zeer geroepen om zo nu en dan zijn kritische mening en zijn creatieve ideeën voor een betere lokale Edese samen-leving te geven. Door niet in de Gemeenteraad te zitten kan hij dat frank en vrij in zijn Nieuwsbrieven uitdragen.

Lokale Edese media zijn slaafse volgers van een archaïsche en monistische bestuurscultuur. Onderzoeks-journalistiek en kritische interviews tref je in Ede dan ook zelden aan. Brave verslaglegging daarentegen des te meer.

Volgens Jan Terlouw zouden we met een ouderwets touwtje uit de brievenbus terug kunnen keren naar een betere samenleving, waarin we (zoals vroeger) meer vertrouwen in onze medemens stelden. Vanuit de Vereniging '65plus' denken we daar toch wel anders over, omdat we in deze moderne tijd assertiever in het leven moeten staan. Onze bovenstaande 'Gelukkig Nieuwjaar-Wens' is dus een nostalgische persiflage.

George de Haan:     

Niet in de Raad, maar nog wèl paraat!

 =============================================================

Nieuwsbriefnr.13: 26 maart 2015

  MigrantenParadoxen

Mark Rutte, aanjager van een fundamenteel debat.

Inleiding
In 1964 ontmoette ik (als HTS-stagiar Wtb bij Stork/Werkspoor) voor het eerst Turkse gastarbeiders. Vanaf de beginjaren negentig in de vorige eeuw kreeg ik vaste contacten binnen de Turkse migranten gemeenschap. Sindsdien gaf ik ze (door heel Nederland) pro-deo-hulp en -ondersteuning op uiteenlopende terrreinen. Voorts trainde ik (in het geheim) jarenlang allochtone politici om ze de mores van autochtone politici en bestuurders te leren weerstaan. Dit vrijwilligerswerk breidde zich later uit naar complete projecten in Turkije, waar ik pro-deo-adviseur werd van politici, bestuurders, journalisten, wetenschappers en ondernemers. Zie ook onderstaande foto-collage. Zo gaf ik voor Turkse ondernemers en bestuurders per eigen camper rondleidingen door Nederland; introduceerde Turkse bloementelers op de Aalsmeerse veiling, en gaf gastcolleges aan de Süleyman Demirel Universitesi in Isparta.

 Tijdens de campagne voor de EP-verkiezingen geeft Osman Elmaci een interview voor Turkse journalisten in Frankfurt. George de Haan zit als zijn woordvoerder rechts van hem.    Op bezoek bij de Gouverneur van de Turkse provincie Isparta in de stad Isparta. Rechts op de voorgrond, George de Haan

Met deze Turkse anjertelers stond ik 's morgens al om half zes voor de bloemenveiling in Aalsmeer.

 Voor een aantal hoogleraren en ondernemers bespreekt George de Haan hier de voordelen van een Turkse deelname aan de bloemenveiling in Aalsmeer.

 


 


 


George de Haan (tweede van rechts) op bezoek bij een clubje Turkse anjertelers in de buurt van de provinciestad Isparta.

 In dit primitieve fabriekje voor de verpakking van noten had George de Haan een hele klus om de eigenaar wat bij te sturen.







Tot eind 2005 heb ik al deze werkzaamheden (op basis van louter oud-papier-liefdewerk) met volle overgave verricht. Intussen had ik het jaar 2004 gebruikt om mij als onbezoldigd stagiair bij een Gelders Reïntegratiebureau te verdiepen in de Edese arbeidsmarkt.

In 2006 nam George de Haan de tijd om met alle hiervoor genoemde ervaringen een boek te schrijven. Uit het boek MIGRANTEN PARADOXEN. Frappant* is het artikel "Moslims, het is tijd voor een Reformatie!", pagina 93.
* Lees ook het nieuwe boek KETTERS van Ayaan Hirsi Ali.

Evert van Milligen
Op 28 februari 2014 nam ik (namens de 65pluspartij, in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen) op uitnodiging van de Edese Turkse Vereniging deel aan een openbaar debat over het thema DIVERSITEIT.
Dit debat werd een fiasco, waarbij vooral de toenmalige wethouder Evert van Milligen het moest ontgelden. Van Milligen werd namelijk in grote mate verantwoordelijk gehouden voor het mislukken van de arbeidsintegratie (inz. de diversiteit op de werkvloer) van Nederlanders van allochtone afkomst: in de gemeente Ede in het algemeen en op het Edese gemeentehuis in het bijzonder.
In mijn persoonlijke reactie hierop vertelde ik de toehoorders dat deze aantijging richting Van Milligen in het geheel niet deugde. Turks/Nederlandse werkzoekenden mogen in deze nog zoveel claimen, maar dienen zich m.i. eerst te realiseren dat ze dan eerder in hun leven andere keuzes hadden moeten maken. Allereerst is het onbestaanbaar dat Turkse jongemannen in Nederland graag ambtenaar willen zijn... doodeenvoudig omdat zo’n beroep ze te weinig status geeft! Het beroep van ‘elektricien’ daarentegen bood wèl status... althans in Turkije. Daarom kozen veel zonen van de eerste lichting Turkse gastarbeiders na hun lagere school voor een beroepsopleiding tot ELEKTRICIEN... om vervolgens in Nederland nauwelijks aan de bak te kunnen komen. Een kwestie van verkeerde keuze dus, waarvoor je Nederlandse overheidsdienaren en ondernemers niet verantwoordelijk kunt stellen!

Mark Rutte
Onlangs kwam onze premier Mark Rutte in een interview met het dagblad METRO nogal verrassend uit
de hoek. Hij stelde, “dat hij het probleem van discriminatie op de Nederlandse arbeidsmarkt niet kan oplossen. Er zit niks anders op.”

Verder zei hij: “Mohammed heeft de keus: afhaken wegens belediging of doorgaan. Nieuwkomers hebben zich altijd moeten aanpassen, en te maken gehad met vooroordelen en discriminatie. Je moet je invechten.” Opvallend was dat Rutte hierna vrijwel heel Medialand over zich heen kreeg. Alleen Elsevier (ref. Gertjan van Schoonhoven, d.d. 25-3-2015) viel hem bij met de opmerkingen: “Rutte heeft gelijk. Hoe onrechtvaardig het ook is dat je op de arbeidsmarkt (soms) anders wordt behandeld als je Mohammed heet in plaats van Jan - Rutte erkent terecht dat dit gebeurt -, het is een feit dat de politiek er bijzonder weinig tegen kan doen, behalve haar stem verheffen. Aangezien Mohammend weinig voor retorische praatjes koopt, zit er inderdaad niks anders op dan dat hij extra hard knokt. In elk immigratieland bestaat dit soort discriminatie, en migrantenkinderen in Nederland hebben nog eens de extra handicap dat Nederland weliswaar een land met veel immigranten is, maar geen echt immigratieland. Een echt immigratieland haalt immigranten binnen omdat er werk voor hen is. In Nederland was dit slechts kort het geval: in de tijd van de gastarbeid, eind jaren zestig, om achterhaalde industrieën overeind te houden met goedkope arbeidskrachten. In de decennia daarna zijn immigranten om allerlei redenen blijven komen, maar niet omdat er economische vraag naar hen was. Op die realiteit kun je nu, als kind van die eerste immigranten, keihard je neus stoten. Een echt immigratieland heeft ook een minimaal vangnet en niet -zoals Nederlandeen riant uitkeringenstelsel. Verzorgingsstaten als Nederland trekken in de regel lager- of nietopgeleide immigranten. Zelfs als je het hoger opgeleide, hier geboren en vloeiend Nederlands sprekende kind bent van dit soort immigranten, draag je de ‘kansarme’ reputatie nog wel even met je mee. Niet eerlijk, niet aardig: wel een feit. Knokken en nog eens knokken. Maar verwijt politici niet als ze je bij wijze van hoge uitzondering de waarheid vertellen. Die is nu eenmaal tamelijk bot.” Aldus Elsevier.


Moraal van het verhaal
Dat ik eind 2005 met mijn vrijwilligheids werkzaamheden onder allochtonen nogal gefrustreerd (vanwege het ‘trekken aan een dood paard’) ben gestopt, heeft voor 200% te maken met het voorgaande. Mijn persoonlijke visie is sindsdien: “Als je onvoldoende integreert en te weinig kennis neemt van hoe de moderne Nederlandse samenleving in elkaar steekt... dan maak je in je leven per definitie veel foute keuzes om effectief te kunnen participeren... te beginnen op de arbeidsmarkt.”

=============================================

Nieuwsbriefnr.14: 15 mei 2015

  "Condition Normale"

De Volkskrant van 2 mei 2015.

Tot op de dag van vandaag tref ik in diverse
kranten reacties van lezers die zeer verontwaardigd
zijn over bovenstaande trapliftkwestie in Alphen aan den Rijn. Slechts eentje (onafhankelijk columniste Sheila Sitalsing in De Volkskrant van 4 mei j.l.) gewaagde het zich in deze contrair op te stellen met haar conclusie:
“Iemand met een vermogen van een paar ton een traplift op kosten van de samenleving
weigeren: mocht niet van de rechter, want dat was inkomenspolitiek bedrijven via de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Inmiddels
hebben gemeenten meer bevoegdheden gekregen
en kunnen ze zich op de ‘eigen kracht’ van hun inwoners beroepen. Dat is wennen. Maar niet onredelijk.”

In mijn hoedanigheid van voorzitter van de
Vereniging ‘65plus’ schreef ik successieve kranten de volgende reactie:
“De gemeente Alphen aan den Rijn heeft m.i. terecht de aanvraag van een 90-jarige inwoner voor een traplift in diens woning afgewezen. Dit is m.i. een goed voorbeeld dat de decentralisatie van zorgtaken (van Den Haag naar de Gemeenten) al veel eerder had moeten plaatsvinden. Het sprookje van een overheid die ons beloofde te verzorgen van de wieg tot het graf was allang onhoudbaar. Het hanteren van vangnetten voor financieel behoeftigen en andere pechhebbers in het leven... daar is niets mis mee. Maar bejaarde vermogenden mogen best (zoals in Alphen) op hun eigen verantwoordelijkheid worden gewezen. Zelf heeft
ondergetekende dat vier jaar geleden al gedaan door een kleiner huis te kopen met de badkamer en slaapkamer op de begane grond.”

Helaas kreeg ik (zoals gewend) met deze reactie nergens een platform voor een ‘ander geluid’. Het nederlandse journaille is kennelijk nog niet klaar voor een omslag in denken en meningen over onze onbetaalbare zorgmarkt. Op zichzelf wel logisch, want onze samenleving zit per definitie vol afhankelijke gedragssystemen. Afhankelijkheid is onze CONDITION NORMALE: mensen zitten grosso modo vol dwangmatige verbindingen die je niet zo gemakkelijk verbreekt. Hierdoor is onder meer te verklaren waarom burgers zich met een zeer flexibele ethiek proberen te handhaven. Hierna een voorbeeld.

Klagende ‘stenen miljonair’
In de middag van 24 februari 2014 nam ik (op uitnodiging van de SMO, afdeling Bennekom) deel aan een politiek debat met vertegenwoordigers van alle Edese politieke partijen. Op een bepaald moment klaagde een wat oudere toehoorder over zijns inziens te hoge WOZ-belasting in Ede. Deze (nogal emotioneel reagerende) klager bezat een eigen woning met een WOZ-waarde van meer dan 1 miljoen euro. Helaas beschikte hij als gepensioneerde over zo’n beperkt inkomen dat hij de hem opgelegde WOZ-belasting als een molensteen om de nek voelde... temeer daar het hem maar niet lukte om van zijn ‘stenen te eten’ en ook geen euro’s op een spaarrekening had. Tot mijn grote verbazing reageerde een aanwezige gemeenteraadslid hierop met:
“ Ik ben blij dit zo te horen... hier kan ik in onze fractie wel wat mee. Dank voor uw klacht.”

In de kort hierop volgende pauze zocht ik deze ‘stenen miljonair’ direct op voor een gesprek onder vier ogen. Wat bleek? Deze man was bepaald niet klagenswaardig. Allereerst zou hij best zijn huis kunnen verkopen om goedkoper en kleiner te gaan wonen... maar zijn huidige woning was een erfstuk en stond op een vrijstaande locatie... waar hij (zonder de buren te storen) naar hartelust op zijn piano kon spelen. Ten tweede beschikte hij over een jongere echtgenote die nog een eigen inkomen verkreeg in de gezondheidszorg. Sic!

In de avond van 5 maart 2014 nam ik (op uitnodiging van de Bennekomse Dorpsraad) ook deel aan een openbaar politiek debat... wat schetst mij verbazing?! Diezelfde ‘stenen miljonair’ klaagde ook deze avond steen en been over de voor hem ondragelijke WOZbelasting. Omdat deze man zijn klacht dit keer nogal op een theatrale wijze naar voren bracht had de aanwezige debatmoderator moeite om de klacht om te zetten in een concrete vraag voor de aanwezige politici... met het gevolg dat het debat op dit punt met een sisser afliep.

De moraal van dit verhaal
Alphen aan den Rijn kreeg sinds 1 mei j.l. met haar weigering voor een traplift voor een 90-jarige inwoner uit het hele land de ergste verwensingen over zich heen. Ouderenbonden als KBO en ANBO schoten in een kramp, alleen al bij het woordje voorzienbaar: een term die de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) in een modelverordening had meegenomen en waarmee de meeste gemeenten (w.o. Alphen) sinds 1 januari op goed geluk zijn gaan praktiseren. Achteraf gesproken een beetje dom door daarbij te vergeten dat hun eigen burgers niet van de ene op de andere dag van oude rechten (van gepamperd worden door de overheid) zouden afzien!
Het wachten is nu op een uitspraak van een vigerende rechtbank of de VNG hiermee haar boekje te buiten is gegaan. In alle redelijkheid en billijkheid geef ik de VNG gelijk.

=============================================

 Nieuwsbriefnr.15: 1 september 2015 (N.B. d.i. de laatst verschenen nieuwsbrief)

Voorwoord
De laatste tijd krijg ik het gevoel “door de tijd (op een positieve manier) te worden ingehaald”. Neem nu
de huidige roep binnen de EU om het asielzoekersprobleem centraal binnen Europa aan te pakken...,
terwijl ik in 2001 voor een concept-Partijprogramma van Leefbaar Nederland al schreef:

“Asielzoekers eerst naar een centrale opvang in Europa.” Zo zijn er meer onderwerpen waarover ik in
mijn vroegere (beroeps-)leven heb geschreven en waarvan de actualiteit nog steeds geldt.

In mijn boek “De onbeantwoorde liefde voor LEEFBAAR NEDERLAND en de teloorgang van een belofte” (2010) valt te lezen dat Jan Nagel en Pim Fortuyn een bloedhekel aan mijn persoon hadden. Dat ik hier in Ede met
mijn politieke activiteiten dan ook op weerstand zou stuiten was daarom wel te verwachten.
================================================================
 Afscheid

Ten eerste
Op 22 augustus j.l. trof ik in dagblad DeTelegraaf voor het eerst (in de Nederlandse media) een genuanceerd
artikel over de huidige koopkracht van ouderen. Zie ook onderstaande twee afbeeldingen.

Gedeelte uit een twee volle pagina's tellende reportage in dagblad De Telegraaf van 22 agustus 2015.In een twee volle pagina’s grote reportage (met de kop “Geld speelt geen rol”) schrijft de bekende
journalist Emile Bode:


“DE OUDEREN ZIJN ER SINDS DE CRISIS MET MEEST OP achteruit gegaan. Zeggen de ouderenbonden.
De werkenden hebben juist het meest ingeleverd. Beweert het Centraal Planbureau. Zeuren de ouderen over hun financiële situatie? Dat valt heel erg mee. Geld speelt geen rol.”

Kadertekst uit een twee volle pagina's tellende reportage in dagblad De Telegraaf van 22 agustus 2015.

Ten tweede
Het ziet er naar uit dat staatssecretaris Martin van Rijn vanaf 1 januari 2016 de problemen met de pgb-uitkeringen via de Sociale VerzekeringsBank definitief onder controle zal hebben.
Ten derde
Onder verwijzing naar de voorgaande twee punten... meen ik dat mijn rol met mijn Vereniging ‘65plus’ en ook met mijn ‘65pluspartij’ defacto is uitgespeeld. Soit!
Rest mij nog een paar terugblikken.

Enkele terugblikken
Voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2006 deed ik in Ede mee met “Lijst 11” (een partij zonder naam). Een en ander met een negatief resultaat.
Voor de recente gemeenteraadsverkiezingen in 2014 deed ik in Ede voor een tweede keer mee. Dit keer met de “65pluspartij”. En ook nu met een negatief eindresultaat.
Om in 2018 voor een derde keer mee te doen is uitgesloten. Beide vorige keren heb ik namelijk te maken gehad met opponenten die zich (wat hun handelingen naar mijn persoon betreft) opzichtig (ingegeven door angst?) infaam gedroegen. Met eenzelfde opzichtigheid refereer ik hier aan:


1. De voormalige CDA-wethouder Wilke Dekker die mij enkele dagen voor de verkiezingsdatum in 2006 (gefaciliteerd door journalist Jan de Boer van EdeStad en de Barneveldse Courant) in een geraffineerd
interview een ROOFDIER noemde.
2. De huidige CDA-burgemeester Cees van der Knaap die gelijk bij het begin van het bestaan van de ‘65pluspartij’ (geflankeerd door CDA-er Geeske Telgen) rondtoeterde dat er in Ede geen behoefte is aan een ouderenpartij.
3. Een column van Jolmer Winkel (alias Willem Jonker), kort voor de verkiezingsdatum in 2014 in de Edese Post, waarin hij op een laaghartige wijze het bewijs aanvoert dat George de Haan een gestoorde persoon is
zònder visionaire kwaliteiten. Sic!

Kijk, zulke onwezenlijke ervaringen, als hiervoor geschetst, wil ik voor mijn levensdagen beslist niet meer meemaken: Ede bedankt!, en alle hier genoemde lieden: het ga u goed!

Ter verdediging achteraf
In 2001 was George de Haan (naast Pim Fortuyn) mede-kandidaat voor het lijsttrekkerschap van de nieuwe politieke partij "Leefbaar Nederland". Hierna een uittreksel van wat George in 2001 schreef over wat volgens hem wenselijk was voor een leefbaarder Nederland. Anno 2015 blijkt dat George destijds veel zaken als een volleerd visionair aan het papier wist toe te vertrouwen. Ten bewijze hiervan hieronder enkele voorbeeldpagina's uit het George's LN-Scenario: In pdf-vorm (59 pagina's) op te vragen via: george.haan@planet.nl

==================================================================

================================================================

Ede, een Veluwse plattelandsgemeente met grootsteedse ambities. Foto: George de HaanEde, een Veluwse plattelandsgemeente met een archaïsche en monistische bestuurscultuur.