Verkiezingsaffiche Edese gemeenteraadsverkiezingen, 28 maart 2018.Op 19 maart 2014 haalden wij met de 65plus-partij in Ede niet de kiesdrempel van circa 1.250 stemmers. Maar met de bijna 900 voor-stemmers voelen wij ons achteraf moreel wèl verplicht om binnen de Edese politieke arena actief te blijven... vandaar dat we hebben besloten om op 21 maart 2018 gewoon weer mee te doen.    Samenvatting van negen Speerpunten uit ons Verkiezingsprogramma t.b.v. de Gemeenteraadsverkiezingen in Ede, op 21 maart 2018.

https://ede.nieuws.nl/gemeente/13830/verkiezingsprogramma-65-plus-zorg-elkaar/

Concept, september 2017

Standpunten (deel 2.)

(Verkiezingsprogramma “Zorg voor elkaar”

Edese Gemeenteraad 2018-2022)

 

 6. Multiculturele samenleving                                                                          Des te meer we de kop in het zand blijven steken des te meer zal onze Nederlandse samenleving destabiliseren.                                                                                                                                                In de zestiger jaren van de vorige eeuw was het de VVD die zorgde voor een flinke instroom van gastarbeiders uit Turkije en Marokko. Eerder had de Nederlandse textielindustrie al geprofiteerd van gastarbeiders uit Spanje. Nu kregen uiteenlopende grootondernemers goedkope arbeidskrachten voor werk waarin de laagopgeleide Nederlander geen trek had. Helaas bleek hiermee algauw dat we ons met dit ondernemersvoordeel finaal misrekenden, omdat diezelfde laagopgeleide Nederlander in de bijstand bleef hangen en ondernemers migranten op enig moment van tegenslag in de WW, WAO of bijstand parkeerden. Een misrekening van jewelste, die geheel werd afgewenteld op de rest van werkend Nederland. De SP trachtte hieraan rond 1980 wat te doen door gastarbeiders met een zak geld (door de PvdA 'oprotpremie' genoemd) te verleiden terug te gaan naar hun land van herkomst. Door toedoen van de PvdA sneefde die SP-initiatief en mocht de gastarbeider zich definitief in Nederland vestigen. Hiermee kreeg je een gezinshereniging, waar we tot op de dag van vandaag weinig grip op hebben. Bovendien bleek uiteindelijk, dat de fiscale voordelen hier van de gastarbeiders 0,0 euro zijn. Alleen het strenge Zwitserland is er als Europees land ingeslaagd haar gastarbeiders aan de Staatskas een een netto bijdrage te laten leveren.

In 2000 vond Paul Scheffer (voormalig communist en nu prominent lid van de PvdA) dat de maatschappelijke vrede in Nederland door etnische onderklassen ernstig werd bedreigd... aan me hoela! De multiculturele samenleving in Nederland was al vanaf 1964 (en eerder) mislukt door schier onoverbrugbare sociaal-culturele verschillen. Integratie van minderheden als Roma's, kampbewoners, Molukkers, Turken, Marokkanen, en immigranten van andere niet-westerse nationaliteiten heeft hierdoor nooit goed van de grond kunnen komen. Hierbij vaak sterk gehinderd door politieke en religieuze oorzaken, en niet te vergeten: verkeerde artikelen (w.o. 1., 6. en 23.) in onze Grondwet, waardoor rechters beknot worden in hun vonnissen. Het resultaat is nu, dat er een kloof bestaat tussen allochtonen en overheid en tussen allochtonen en autochtonen. Dus etnische segregatie alom, met buitenlandse inmenging (o.m. Van Turkije en Marokko) op de koop toe! De wereld verandert, en dus ook in Nederland. Konden we eerst nog blij zijn met de Universele Rechten van de Mens, nu staan deze rechten de moderne beschaving in de weg. Waarom? Omdat we nu hierover geen gelijke strijd kunnen voeren met mensen uit landen waar deze rechten niets waard zijn. Konden we eerst nog neutraal staan tegenover de Islam, nu blijkt dat we met deze opvatting een religieus Paard van Troje binnen onze westerse beschaving naar binnen hebben gehaald. Waarom? Omdat de dominantie van deze religie een primitief/vroegmiddeleeuws karakter heeft waarmee een dialoog niet mogelijk is. Bovendien: een islamitisch land met een democratisch bestuur bestaat niet en burgers uit dat soort landen hebben dientengevolge een afwijkend rechtsgevoel.

Nieuwkomers (zoals oorlogsvluchtelingen en ook economische gelukszoekers) bieden we op de eerste plaats westerse materiële voordelen, zònder daaraan westerse normen en waarden te verbinden. Huisvesting, bijstand, uiteenlopende financiële toeslagen: deze worden royaal toegewezen om nieuwkomers (met name de statushouders) een comfortabel welkoms gevoel te geven. Zoals een hond wordt opgevoed door goed gedrag te belonen en slecht gedrag te negeren, zo treden we (Vluchtelingen Nederland voorop) de nieuwkomer tegemoet. In feite is hier sprake van het faciliteren van een misplaatste 'knuffelcultuur'. Het paradoxale hierbij is, dat elke nieuwkomer in zijn/haar waarde wordt gelaten, ook als het gaat om valsspelers, over orthodox/religieuze normen en waarden (w.o. Polygamie en Sharia-regels) en abjecte standpunten (w.o. homofobie, xenofobie, antisemitisme en racisme). Dit lijkt ons een foute keuze! Als we nu eens zouden beginnen (gelijk bij het materiële ontvangstpakket) als tegenprestatie te eisen, dat men de westerse normen en waarden actief leert omarmen, dan zal dat zeker helpen om de sociaal-culturele verschillen na verloop van tijd zo te verkleinen, dat integratie gaat werken.” Nog beter zou zijn om voor asielzoekers 'selectie bij de poort' (tot West-Europa) toe te passen, dan wel oorlogsvluchtelingen in de eigen regio op te vangen. (Bron: boek 'Regen zonder modder' van de gevluchte Koerd Celal Altuntas e.a.)

N.B. In 2015 bereikten ongeveer 1 miljoen asielzoekers de EU (d.i. O,2% van de EU-bevolking). Het merendeel afkomstig uit oorlogsgebieden als Syrië (35%), Afghanistan (17%), Irak (12%) en Eritrea (5%). De rest kwam uit veilige landen van Noord Afrika en de Sub-Sahara. Van deze 1 miljoen gingen er 58.000 naar Nederland. In 2016 verminderde de instroom vanwege het accoord met Turkije met meer dan 3/4. Uit betrouwbaar onderzoek van de undercover-journalist Shams Ul-Haq (Pakistaan) is in 2016 gebleken, dat van de migrantenregistratie weinig deugde. Valse paspoorten en vinger-afdrukken die uit de digitale bestanden van EURODAC door systeemstoringen verdwijnen zijn bijna meer regel dan uitzondering. Opvallend hierbij is dat instromende Syriërs veelal over nieuwe (dubieuze) paspoorten beschikken, afgegeven in Aleppo. Ook uit veel andere zaken (w.o. meegelifte jihadisten) bleek dat de EU het vluchtelingenvraagstuk bepaald niet onder controle heeft. Deze bevindingen van Ul-Haq kwamen later geheel overeen met de bevindingen van de Nederlandse oorlogsverslaggever Arnold Karskens (2016, boek “Help er staat een terrorist in mijn keuken”). Ook in Nederland is in in 2015 en 2016 gebleken, dat het identificatieproces van de Immigratie- en Naturalisatiedienst niet op orde is (ref. Prof. Edwin Bakker). Ook bij deze dienst is sprake van veel systeemstoringen.

Eind 2016 luidde de Sociaal-Economische Raad (SER) de noodklok over de integratie van nieuwkomers uit onder meer Syrië en Eritrea: “Het inburgeringsbeleid is te vrijblijvend en het kabinet doet veel te weinig om die tienduizenden vluchtelingen aan het werk te helpen.” en “Veel Syriërs en jonge asielzoekers belanden in de bijstand.” Oorzaak? “Veel regels zitten de gemeenten in de weg, vooral bij de vluchtelingen die zeker zijn van een verblijfsvergunning.” Ook eind 2016 kwam het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) met een kritische noot: “60% van de allochtonen met een niet-westerse achtergrond ziet Nederland niet als thuis.” Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, dat schreef de socioloog Ruud Koopmans al in 2002. Recent internationaal onderzoek (onder 9.000 moslims in West-Europa) van Koopmans leverde op, dat:

1. 44% van de moslims voldoen aan de definitie van 'fundamentalist'(onder christenen daarentegen 5%). 2. 70% daarvan is intolerant (homofoob, xenofoob, antisemitist, e.d.) en vindt islamitische religieuze wetten belangrijker dan de westerse wetten. 3. 11% van de Nederlandse moslims vinden het acceptabel om de islam met geweld te verdedigen. (In de Koran wordt dit zelfs op strikte wijze bevolen!)

Menige Nederlandse (lokale) politicus die met graagte vluchtelingen verwelkomt realiseert zich niet dat zijn/haar onbegrensde gastvrijheid onze autochtone samenleving destabiliseert. Dit betekent niet dat daarmee het “eigen volk” op de eerste plaats komt. Dat betekent wèl, dat naar mate de nieuwkomer positief integreert, de absorptie binnen de autochtone samenleving navenant zal zijn. Het vluchtelingen probleem, hoe complex ook, kan daarmee beleidsmatig worden opgepakt door louter dit aspect in de gaten te houden. Hetgeen al kan door 'selectie aan de poort' toe te passen. Dat wil zeggen: door aan de buitengrenzen van de EU schifting en selectie toe te passen. Schifting t.a.v. asielzoekers met/zonder recht op een verblijfstatus. Selectie t.a.v. aspecten als taal, onderwijservaring en werkvaardigheid. Dit puur om te “matchen” en daarmee de kans te vergroten dat een asielzoeker (waar hij/zij ook binnen de EU terecht komt) snel zal integreren. Iemand die van huis uit Frans spreekt kun je dan naar Frankrijk/België door verwijzen. Iemand die van huis uit (ook) Engels spreekt kan het beste naar een EU-land verwezen worden waar de bevolking (buiten Engeland om) deze taal ook machtig is. Heeft een pas aangekomen asielzoeker al familie en/of een dorpsgenoot vooraf zien gaan, dan kan dat ook een reden zijn om bij een doorverwijzing rekening mee te houden.

Intussen hebben we in Nederland 'vergeten' onze medeburgers, de oorspronkelijke gastarbeiders en hun kinderen, te vragen wat zij van de asielproblematiek vinden. Daartoe verwijs ik naar de beroemde Duits-Turkse schrijver Akif Pirincci. Hij zegt in een interview met Elsevier (15-11-2014): “In Duitsland wordt tegen asielzoekers gezegd: 'Welkom, u bent een verrijking.', maar dat zijn ze niet. Ze hebben een verkeerde mentaliteit en een verkeerde religie. Ze komen hier en eisen binnen drie dagen dat er een moskee voor hen wordt gebouwd. Hun zonen zijn 'koppensnellers' en ze zijn allemaal familie van elkaar. Hier worden ze als gasten behandeld, met een uitkering en een huis en een flatscreen. Toen mijn vader hier in de zestiger jaren naar toe kwam, moest hij gelijk de dag daarop aan het werk. Na drie maanden kocht mijn vader van zijn verdiende geld een eerste fiets. Dat was emigratie. Het huidige asielbeleid daarentegen is een aanfluiting.” De Turkse kleermaker Zekeriya Gümüs uit de Amsterdamse Pijp en zijn gezin moesten in oktober 1997 het land verlaten, omdat Gümüs niet kon aantonen dat hij zes jaar lang wit in Nederland had gewerkt. Aan hun vertrek gingen vele acties van buurtbewoners, sympathisanten, politici en de burgemeester van Amsterdam voor een verblijfsvergunning voor Gümüs en zijn gezin vooraf. In die tijd was ik als vrijwilliger binnen de Turks/Nederlandse gemeenschap zeer actief. Toen verbaasde ik mij over de brede instemming van Turkse medelanders om Gümüs en zijn gezin het land uit te zetten. Mijn analyse was toen, dat deze Nederlandse Turken ten eerste die ophef niet leuk vonden; ten tweede vonden dat je een verblijfsvergunning niet kado mocht krijgen (jaloerszigheid dus) en ten derde: het Gümüs niet gunden, omdat ze dit gezin te 'kaaskopperig' vonden (te 'vernederlandst' dus). Vergeet niet dat de eerste Turkse gastarbeiders al vroeg hun baan verloren. Een beroerder begin van een integratieproces was nauwelijks denkbaar en Gümüs was intussen een toonbeeld van een geslaagde middenstander (zònder vergunning) geworden. Al-met-al droop hier volgens mij de hypocrisie vanaf. Immers, tussen beginjaren zestig en 1979 zijn hier in Nederland (in de slipstream van de eerste Turkse gastarbeiders mèt werkvergunning) gigantisch veel illegale Turken gekomen. Zovéééél, dat de toenmalige minister Wil Albeda uit het Kabinet Van Agt I in 1979 (om deze illegale stroom in te dammen) gedwongen werd met de 'Wet arbeid buitenlandse werknemers' (Wabw) te komen.

N.B. In het voorjaar van 2016 was Ede in rep en roer omtrent de besluitvorming om hier drie Asielzoekerscentra's te vestigen. Achteraf kan worden vestgesteld dat het bestuurlijk en politiek Ede ontbrak aan moreel leiderschap. Kortweg kan dit worden verklaard met: 1. De lokale politiek heeft zich misdragen. 2. De ambtenaren hebben zich daarbij opzij laten zetten. 3. Het inhuren van externe deskundigen was een bewijs van bestuurlijke zwakte.

7. De Eu schaft zich af met een 'voltooid levensgevoel'                                  De Brusselse bestuurders (incl. de staatshoofden van alle EU-landen) zijn verantwoordelijk voor de fundamentele belaging van onze westerse waarden en normen.                                                   Volgens Derk Jan Eppink (De Volkskrant, 18-7-2017) "treden nieuwkomers binnen de EU in een culturele leegte, want ze mogen zelf de normstelling invullen. Daardoor eroderen hier onze Grondwettelijk verankerde waarden, hetgeen leidt tot culturele capitulatie. Toch bepleit de EU arbeidsimmigratie, terwijl de jeugdwerkloosheid in Zuid-Europa 40 procent bedraagt. De Europese eenwording zou daarom de vernietiging van de 'culturele eigenheid' bespoedigen.” Tot zover Eppink, die door de linkse media nogal wordt bekritiseerd. Mijn persoonlijke ervaring (vanaf 1964 ingevuld) zegt, dat we in Nederland (grosso modo) niet in staat zijn gebleken om integratie van grote groepen arbeidsmigranten, asielzoekers en economische vluchtelingen af te dwingen. Wat hieraan ten grondslag ligt is het volgende:

 

  1. Een vorm van laksheid en onverschilligheid, zeker naar kansloze asielhoppers en economische vluchtelingen uit veilige landen (alleen in Nederland in 2016 afgewezen: 4790).

  2. Politici van christelijke en linkse partijen die puur op basis van 'Gutmensch'- gevoelens het voorgaande stilzwijgend goedkeuren en daarmee

  3. de fundamentele verschillen in sociaal/economische culturen (van niet-westerse versus de onze) negeren,

  4. waarmee we hier voor primitieve religies een groeiende aanhang hebben gegund.

Paradox Een en ander heeft tot gevolg gehad, dat we in de EU met een groot contingent 'ongewortelde' mede-Europeanen zitten. Waarbij gefrustreerdheid de overhand heeft, omdat deze mensen hun ambities niet waar hebben kunnen maken en voortleven zonder enig perspectief op verbetering. Vrijwel allemaal losers dus: levend in een samenleving waarin het verschil tussen mensen die het maatschappelijk redden en mensen die het NIET redden alleen maar scherper wordt. Zie hier een van de belangrijkste oorzaken van radicalisering van niet-geïntegreerde 'allochtonen' met het levensmotto (op z'n Hollands):

“Als het toch allemaal niet lukt, dan maar de beuk erin!

8. Opvang oorlogsvluchtelingen in geïmproviseerde 'stadskampen'         Alleen met rigoreuze keuzes valt er op het wereldtoneel nog winst te boeken.                                    In onze westerse geschiedenis werd de vorming van nationale staten vaak mogeijk nadat zelfstandig opererende 'stadsstaten' (zoals Amsterdam en de toenmalige Hanzesteden) dat sociaal/economisch en bestuurlijk mogelijk maakten. Naar analogie hiervan zou met een moderne vorm van 'geopolitiek', onder leiding van UNHCR (onderdeel van de Verenigde Naties) vluchtelingenkampen in de huidige oorlogsregio in het midden-oosten de status van stadskampen moeten krijgen. Zo beschikt de VN al over eigen grond in Jemen, alleen wordt hiermee nog niets gedaan. De UNHCR is in dit verband al wel vanaf 2011 actief in de buurt van Jemen met het stichten van (in grootte) de vierde stad van Jordanië. Een stadskamp (met de naam ZATAARI) met circa 80.000 Syrische vluchtelingen, waarin door de UNHCR (met geld en middelen uit de EU) geregiseerd, een efficiënt werkende infrastructuur is gecreëerd met een irisscan-systeem als basis voor een moderne vorm van bevolkingsregistratie, een eigen politiemacht en energiecentrale en tal van (gratis) voorzieningen op de terreinen van huisvesting (met onder meer containerwoningen), water en voedsel en door Unicef georganiseerd onderwijs. Maar ook een uitgebreide gezondheidszorg èn internet. Evenals in reeds langer (vanaf 1948) bestaande Palestijnse vluchtelingenkampen in Jordanië zijn ook hier diverse marktpleintjes te vinden en ook komplete winkelstraten, waarmee het stedelijke karakter extra wordt geaccentueerd. Door Amsterdam is een oude voorraad van 4.000 'gestolen fietsen' aan Zataari geschonken, waarmee de bewoners zich actief van hot naar her bewegen. (Bron: De Telegraaf, d.d. 24-12-2016 e.a.)

9. Klimaatparadox                                                                                                                   Versneld afscheid nemen van fossiele brandstoffen en het toepassen van alternatieve energiebronnen zal voor de hele wereld dubbelvoordeel opleveren.                                             Omtrent de klimaatdiscussie in de wereld is het moeilijk een betrouwbaar oordeel te vellen. Sinds het verschijnen van het Rapport van de Club van Rome “Grenzen aan de groei”(1972) ben ik wantrouwig geworden hetgeen wetenschappers (met de rapportschrijver Dennis Meadows voorop) beweren. Sindsdien verwerp ik elke onderzoeksconclusie die met behulp van extrapolatie is verkregen. Met deze techniek was in 1972 voorspeld dat in het jaar 2000 fossiele brandstoffen zouden zijn opgeraakt en dat het oppervlakte water in de wereld voor alle vissen (om te leven en zich voort te planten) te sterk vervuild zou zijn. Dankzij verbeterde boor- en delf-technieken zijn fossiele brandstoffen anno 2017 nog steeds niet op. De rivier de Rijn raakte inderdaad sterk vervuild, maar is anno 2017 weer schoon genoeg om een behoorlijke vispopulatie in stand te houden. Al jaren geleden wist ik, dat natuurrampen (zoals vulkaan-uitbarstingen) van grotere invloed zijn op ons klimaat dan het gedrag van de mens. Ook leerde ik dat het de mens eigen is om te handelen naar de bijbelse uitdrukking: “Als het kalf verdronken is dempt men de put.”

Ooit streed ik tegen het ongebreidelde consumentisme van de westerse burger. Overigens zònder resultaat, omdat dezelfde burger de schuld van overcomsumptie (vanwege 'hidden persuaders') legde bij de fabrikanten in het algemeen en de multi-nationals in het bijzonder. Dezelfde links georiënteerde mensen die schreeuwden, dat veel maatschappelijk onrecht “de schuld van het kapitaal” was, eisten naast verbeterde arbeidsomstandigheden ook hogere lonen voor de hard werkende arbeider. Een en ander met het gevolg dat hun politieke leiders er niet voor schroomden elke hard werkende burger het bezit van een auto in het vooruitzicht te stellen. Op zich is hier niks mis mee, nivellering in welvaart is een groot goed... maar dan moet je later niet mekkeren als er desondanks toch nog mensen zijn die uitblinken in hun eigen vermogensgroei.

Nog niet zoveel jaren geleden dacht ik, dat ik dat het met de opwarming van de aarde wel mee zou vallen, omdat de Noordpool weliswaar afkalfde, maar dat de Zuidpool even snel met ijs weer aangroeide. Intussen weet ik dat dit maar ten dele waar is. En weet ik ook, dat er wel degelijk met ons klimaat wat aan het veranderen is dat zorgen baart. Maarrrr is verandering in de wereld niet van alle tijden? Stel dat de zeespiegel nog deze eeuw met meer dan 100 cm stijgt. Kunnen we ons daartegen dan wel verweren? Met hogere dijken zou dat kunnen, maar als België dat niet doet, lopen we dan de kans vanuit België onder water te lopen? Hiermee is gezegd, dat je om de (mogelijke) klimaatveranderings-effecten de baas te worden beter eerst de kat uit de boom kunt kijken, alvorens immense investeringen te doen. Wat weer niet mag betekenen dat we niet mogen anticiperen op klimaateffecten die in praktische zin al herkenbaar en ook oplosbaar zijn, zoals een tekort aan drinkwater. Sowieso moeten we daarbij leren eerst onderscheid te maken tussen verwachte klimaatveranderingen en de werkelijkheid van alle dag, zoals plaatselijk/ regionaal terugkomende stormen en overstromingen. Overstromingen hebben doorgaans namelijk meer te maken met ruimtelijke ordening en bodemdalingen dan met een opwarmend klimaat.

Natuurlijk moeten we de huidige klimaatwijzigingen zeker serieus nemen. Helaas halen we met deze stelling pas winst als politici daarbij het voortouw nemen. Daarom is het goed dat de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) actief iets wil doen aan een noodzakelijke 'energietransitie'. Helaas is dit niet genoeg als niet ook de politieke bestuurders op lokaal niveau in actie komen. Kennelijk moet energie-innovatie van onderaf opkomen. Zelf heb ik mijn 14 zonnepanelen in 2011 al (zònder subsidie!) aangeschaft. Met de opbrengst daarvan (ca. 2.500 Kw/h per jaar) ben ik zeer tevreden... alleen realiseer ik me, dat hiermee qua energie-innovatie nog maar weinig is bereikt. De gemeente Ede zou daarom naar de burgers en bedrijven toe (zònder bureaucratische rompslomp) voorop moeten lopen met innovatieve projecten die wèl zoden aan de dijk zetten. Onze huidige energie infrastructuur is nog gebouwd op basis van fossiele brandstoffen, terwijl energiebesparing (energieslurpers de deur uit), thermische energie (m.b.v. warmtewisselaars), grondwarmte (m.b.v. kleinschalige krachtcentrales), gebouwenisolatie, ledverlichting, accuopslag, biogas, waterstofproductie en (last but not least) belasting op vervuilende energie voor het 'grijpen' zijn.

Voorts lijkt het mij een illusie, dat we in staat zouden zijn de productie van broeikas-gassen en CO2 volledig in te dammen (CO2 is overigens een prima brandstof voor tuinbouwgewassen). Investeren in ouderwetse kernsplitsing (generatie IV; wel/niet draaiende op thorium) en/of centrales die m.b.v. Kernfusie (ref. Duitse “Wendelstein 7-X” en Franse 'Tokamak' projecten) energie leveren, zou daarbij een substantiële positieve bijdrage kunnen leveren. Maar de meerderheid van de politici wil dit niet. En diezelfde politici subsidieren de vliegmaatschappijen met goedkope brandstoffen. Dus waar begin je om het klimaat de baas te blijven? De paradox is nu, dat in Nederland (en recentelijk ook in Amerika) grote bedrijven hun maatschappelijke verantwoordelijkheid in deze willen nemen, mits de overheid hen daarbij faciliteert. Dat schiet dus ook niet op! Zo is tijdens de jongste klimaattop in Parijs gebleken, dat de deelnemende landen met veel gemak vaststelden dat we niet met 2 graden maar beter met 1 graad opwarming van de aarde rekening konden houden. Een soort koehandel, wat natuurlijk een belachelijke handelswijze inhoudt. Mijn voorspelling is nu, evenals de vervuilde Rijn ooit weer de kans kreeg om op te schonen, dat we ook nu moeten wachten totdat de nationale overheden en de multinationale bedrijven elkaar om tafel vinden om gezamenlijk tot een wereldom-spannende aanpak te komen. Meer dicht bij huis maak ik mij grote zorgen over de onzichtbare milieuvervuiling (fijnstof) door de intensieve veeteelt. De recente 'eiergate' heeft aangetoond dat de eiersector door vooral de christelijke partijen de hand boven het hoofd wordt gehouden, zonder dat hier eisen voor een duurzamere produktie worden gesteld. De Qkoorts heeft destijds op een bestuurlijk lakse manier slachtoffers gemaakt. Dat kan straks zomaar ook vanuit de intensieve veeteelt (onterecht 'bioindustrie' genoemd) als een duveltje uit een christelijk stalletje komen. (Bron: Europese Instituut voor Technologie, EIT, www.nederlandmvo.nl e.a.) Tenslotte: op 2 november 2015 schreef cultuurhistoricus René Cuperus in De Volkskrant: “Niet de temperatuurstijging van de aarde, maar de politieke opwarming van de samenleving zal eerst en vooral onze topaandacht vergen.” en “De maatschappe-lijke erupties die momenteel rondom het vluchtelingenvraagstuk aan de oppervlakte komen, zijn een symptoom van een systeemcrisis.”

N.B. In mijn jonge jaren was ik milieu-activist, totdat ik de keerzijde leerde kennen van het Rapport van de Club van Rome. In de huidige klimaatdiscussie tref je ook voormalige milieuactivisten aan, zoals Ted Nordhaus die de huidige klimaatbeweging te elitair en veel te negatief vindt. Nordhaus stelt in zijn boek Ecomodernistisch Manifest, dat met de nadruk op het halen van irreële doelstellingen praktische oplossingen in de weg staan.

10. Toekomst-bespiegeling                                                                                                         De wereld verandert, verzet hiertegen is meestal contraproductief!                                                     De afgelopen twee jaar veranderde de zorg meer dan in de 20 jaar daarvoor: in aanpak (meer zorgtaken bij de gemeenten) en ook in uitvoering. Technologisch/medische en fharmaceutische ontwikkelingen plus een reorganisatie bij de zorgverleners (denk aan de opkomst van Buurtzorg) liggen hieraan ten grondslag. Willen we echter de zorg betaalbaar houden, dan zullen we in de toekomst meer voor elkaar moeten zorgen. Wat ouderen betreft kun je stellen dat voor hen van belang is met vrijwilligerswerk actief binnen de eigen groep van AOW-ers te participeren. Voor vitale AOW-ers levert dit ook nog eens een netwerk op waar zij later (zelf hulpbehoevend) van kunnen profiteren. Maatschappelijk gesproken is dat laatste een positieve herpositionering van ons volksgedrag. Was vroeger 'nabuurschap' gewoon, lang liep deze vorm van onbaatzuchtige burenhulpverlening terug om de laatste twee jaar weer in beeld te komen. Veel beleidsmakers zien hierin niet alleen een mogelijkheid om publieke zorgkosten te besparen, maar ook om de sociale cohesie weer terug te krijgen in een (de laatste jaren) sterk verrommelde samenleving. Als straks de werkdagen korter worden en we meer vrije tijd krijgen wordt ouderwetse zorg voor elkaar weer gewoon (hoop ik dan maar!).

Rest nog een proces, waarbij de burger eerder beseft dan nu, dat hij/zij vanaf zijn volwassenheid zelf verantwoordelijkheid draagt voor de eigen gezondheid en dus de eigen leefstijl. Ook zullen we dan moet leren om te gaan met de grote hoeveelheden informatie over gezondheid en voeding: hoe hierbij zin en onzin van elkaar gescheiden te krijgen. Zo'n scheiding is bij de bron (zoekmachines als Google) al mogelijk, maar hoe motiveer je daartoe de gemiddelde bejaarde? Mocht het voorgaande allemaal uitkomen, dan voorzie ik ook een terugloop in onnodig huisartsen- en ziekenhuisbezoek, en daar zullen we met z'n allen alleen maar rijker van worden. (Bron: boek “Ziel in de zorg” van trendwatcher Adjiedj Bakas, e.a.)

PS De 65pluspartij heeft als verkiezingsslogan gekozen “Zorg voor elkaar”. In 2014 kwam deze kreet nog wel eens voor in de publieke boodschappen van het Edese gemeentebestuur. Ook het werkwoord 'verbinden' kwam je sindsdien veelvuldig tegen in de boodschappen van uiteenlopende wethouders. Evenzo werd de laatste tijd de term 'inclusie' en 'eigen kracht' in ambtelijke teksten zeer populair. Nu bestaat de indruk dat deze kreten binnen ambtelijk en bestuurlijk Ede wel degelijk betekenis hebben, maar bij de burger in het geheel niet, en zeker niet bij ouderen. Het onderzoeks-instituut NIVEL heeft in 2014 hiernaar onderzoek gedaan. Bijna de helft van de ondervraagden (tussen 57 en 77 jaar) regelen graag hun zorgzaken zelf. De andere helft is op te splitsen in twee groepen, de ene die vooral van de overheid zorg eist en de andere (dus ca. 25% op het totaal) waarbij het aspect 'eigen kracht' ver is te zoeken. In dit verband vragen wij ons ook af wat de huidige stand van zaken is bij wat de Partcipatiewet heeft bedoeld. Sinds dit jaar is de gemeente voor de uitvoering daarvan verantwoordelijk. Dus om zoveel mogelijk mensen, met of zonder beperking, werk te laten vinden bij een gewone werkgever. Naar analogie hiervan vragen wij ons ook af hoe het in Ede is gesteld met wat wel de participatiesamenleving wordt genoemd. Hiermee werd beoogd de burger op te voeden om minder op de overheid te steunen en meer een eigen verantwoordelijkheid te nemen. Onderzoek van bureau Motivaction (in 2014) leverde als resultaat, dat slechts een minderheid van de burger hierin mee wilde gaan. Als motief hierbij wordt wel gesuggereerd, dat dat komt omdat de overheid met al z'n bureaucratische regeltjes diezelfde (welwillende) burger in de wielen rijdt. Dat schiet dus niet op! Voorts is bekend dat mantelzorgers vaak in inkomen achteruit boeren. Dat werkt ontevredenheid in de hand. Kim Putters (directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau) waarschuwde daarvoor al in 2014 met “De vraag is of burgers echt klaar zijn voor de maatschappelijke betrokkenheid die gemeenten van hen vergen.”

Eerder hebben we hier beschreven hoe wethouder Ligtelijn de eer aan de burger geeft om het initiatief te nemen om over zorgkwesties bij haar en haar ambtenaren aan te kloppen. Of dit ook zo heeft gewerkt? We denken van niet! Daarom willen we vanuit onze 65pluspartij proberen aan “Zorg voor elkaar” een praktische invulling te geven: een doel opzich waarmee we graag de komende gemeenteraadsverkiezingen ingaan en (mocht dat lukken) ons ook vanuit de gemeenteraad actief zullen inzetten. In feite gaan we al een tijdje voor pro-actief burgerschap. Als we tegen die tijd vanuit de reguliere/zittende raadspartijen dan kritiek krijgen op ons “one issue”-gedrag zullen we dat niet als kritiek opvatten, maar wèl als een aansporing dan nog beter voor dit doel ons best te doen. Het onderwerp 'ouderen' was altijd bij de reguliere partijen in hun verkiezingsprogramma's (ten hoogste) een bijproduct, bij de 65pluspartij kiezen we vanuit onze beginselen anders, bij ons is het HOOFDZAAK. En daar zullen deze bedoelde partijen maar aan moeten wennen.

w.g.

George de Haan


=======================================



 

Ede, een Veluwse plattelandsgemeente met grootsteedse ambities. Foto: George de HaanEde, een Veluwse plattelandsgemeente met een archaïsche en monistische bestuurscultuur.